Home

En nu is het einde van mijn grote avontuur dan toch echt aangebroken... Wat is de tijd hier omgevlogen zeg!!


Afgelopen maandag waren Willeke en Anke naar Hluhluwe. Ik was dus in mijn eentje met ons meisje, die ik op tijd klaar moest te zien krijgen voor school. De eerste paar dagen dat ze bij ons was gedroeg ze zich als een engeltje, maar gaandeweg is ze ons steeds wat meer gaan uitproberen. En maandagochtend was ik dus de sjaak. Madam wilde haar ontbijt niet opeten en had toch ineens zo'n last van buikpijn. Ja, en dan? Ze moest toch op tijd klaar zijn voor school.... AARGH! Uiteindelijk haar 's avonds maar zonder verhaaltje naar bed gestuurd maar ik weet wel, ik ben voorlopig nog niet aan kinderen toe! Haha :P

Het wordt een beetje afgezaagd, maar er is al wéér een week omgevlogen!! En nu heb ik ineens nog maar minder dan een week te gaan…
 

En toen was er al wéér een week voorbij! Het is echt bizar hoe hard de tijd hier gaat. Nog maar 2 weken en dan kom ik al weer naar huis!
 
Zondagochtend heel vroeg vertrokken Willeke, Anke, Kim, Debbie en ik naar de Drakensbergen. Door onze gids Pieter werden we om 6 uur opgehaald. Na een aantal uur rijden kwamen we bij de voet van de bergen aan, waar we onze andere gids Mondli ontmoetten. Die zou ons rondleiden door de drakensbergen en Lesotho.
In een grote auto gingen we met z’n allen de Sani Pass op. Dit is de kronkelige weg die van de voet van de berg helemaal naar boven, naar Lesotho loopt. Natuurlijk een weg met prachtige uitzichten. We zijn regelmatig uitgestapt, waar we dan vervolgens allemaal dezelfde foto’s gingen staan maken, haha :P

…do I have to pay for it, yes or no? Yes! How? By jumping!!  (schipper mag ik overvaren is ook heel leuk als je het met Zulu-kindjes speelt, haha)
 
M’n vorige blog is al weer bijna een week geleden, dus ik vond het wel weer tijd voor een nieuwe! Ook al is de afgelopen week vrij relaxed geweest, toch is er wel weer een hoop gebeurd.
 

Hallo lieve mensen,
 
Voordat ik het vergeet (ik ben het namelijk al elke keer van plan) wil ik iedereen die interesse toont in mijn verhalen hier in Afrika heel hartelijk bedanken!! Het is onwijs leuk om te merken hoe veel mensen mij volgen en ik word altijd heel blij van de reacties!! Ook de post die ik al van allerlei mensen heb mogen ontvangen is echt heel erg leuk. Dus bij deze: BEDANKT!
 
Hoewel ik vorige week zondag na m’n blog van zaterdag eigenlijk al weer een nieuwe blog wilde plaatsen (omdat er al weer zo veel gebeurd was), heeft het toch nog weer tot vandaag geduurd! Maar nu heb ik dan toch eindelijk weer even de tijd en energie gevonden om een nieuw verhaal te plaatsen. Er is inmiddels al weer zo veel gebeurd dat ik het maar even in kopjes onderverdeel…
 
Nana

Het is nog maar een paar dagen geleden dat ik m´n laatste 2 blogs heb geplaatst, maar ik wil toch graag weer even een update posten. Er is weer zoveel gebeurd de afgelopen dagen! Bobbi Bear is echt compleet anders dan de voorgaande weken hier in Zuid-Afrika...

In m'n vorige blog vertelde ik over het 14jarige meisje wat ik nu in huis heb. Ik zal haar vanaf nu Nana noemen. Donderdag heb ik met CSO (child safety officer) Mildred over deze case gepraat. Zij is degene van Bobbi Bear die Nana binnen heeft gekregen en dus het hele verhaal over haar voorgeschiedenis wist. Omdat ik dit nog niet had meegekregen, wilde ik nu graag het hele verhaal krijgen. Van de week zei Jackie tegen me 'you are the best thing that has happened to Nana in her whole life', en na het horen van haar levensverhaal begin ik dat te geloven...

(dit bericht is geschreven op dinsdag)
 
Op vrijdagochtend ging ik vanuit Kaapstad terug naar Durban. Aangekomen op het vliegveld werd ik opgewacht door Michelle van Bobbi Bear. Zij nam me mee naar het terrein van Jackie (oprichtster van Bobbi Bear), waar de 2 huisjes voor de vrijwilligers staan. Daar stond me een warm welkom te wachten van de vorige vrijwilligers. Er werd me ook meteen gevraagd of ik meeging naar het strand, waar dit weekend gewerkt werd. Ik heb er echter voor gekozen nog even lekker bij de huisjes te blijven en te douchen en relaxen.
Vrijdagavond zijn we uit eten gegaan met een deel van de staff van Bobbi Bear en alle vrijwilligers. Dat was erg gezellig, ook al voelde ik me nog wel echt de nieuweling.
 

En dan zit je ineens in een totaal andere omgeving! De afgelopen week is er echt zó veel gebeurd!! Bereid je maar vast voor (pak wat te drinken, ga nog even naar de wc), want dit wordt ongetwijfeld weer een bijzonder lang verhaal…
 
Maandagochtend begon mijn grote Kaapstad-avontuur! Om 6 uur ’s ochtends zat ik in het vliegtuig, verbaasd over mezelf dat ik dit echt ging doen. De vlucht verliep prima, ik heb lekker nog even wat geslapen. Aangekomen op het vliegveld van Kaapstad zou er iemand van het hostel zijn om me op te komen halen. Ik moest zoeken naar iemand met mijn naam op een bordje of het even vragen bij de informatiebalie. Uiteraard bleek er niemand met mijn naam te staan en wisten ze ook bij de balie van niks. Dus ik maar even bellen met m’n hostel. “You just have to be patient” kreeg ik te horen. En gelukkig, na een poosje kwam er inderdaad iemand aan die me keurig netjes naar m’n hostel bracht.

(deze blog heb ik geschreven op zondagavond)
 
M’n tijd bij Mother of Peace zit er op! Jeetje wat zijn die 4 weken voorbij gevlogen!! De laatste week is ook weer heel snel gegaan...
 
Maandag waren alle kinderen nog vrij, omdat het hier één of andere nationale feestdag was. Het normale middagprogramma van MoP ging daarom ook niet door, dus het was een redelijk relaxed dagje. ’s Middags heb ik het haar van één van die tienermeiden gevlochten. Ze vond het erg leuk! Was ook leuk om te doen. Het is er inmiddels al wel weer uit, haha! Maar dat is hier heel normaal, die meiden veranderen allemaal elke week hun haar.
Maandagmiddag heb ik nog ook weer een kunstzinnige sessie gehad met dat meisje van m’n vorige blog. Ik heb haar een techniek aangeboden om zich te kunnen ontspannen en haar hoofd leeg te maken. Dat vond ze erg fijn. Ik was zelf ook erg tevreden over deze sessie.
 

De afgelopen week was een minder spectaculaire week dan de vorige 2. Het was eigenlijk de eerste echte werkweek hier op Mother of Peace. Waar de vorige 2 weken nog deels gevuld waren met trainingen, een vrijwilligersdag of een weekendje weg, was dit gewoon een normale week. Overigens wel een week gevuld met leuke momenten!
 
Maandag ben ik een groot deel van de dag bezig geweest met opruimen in de Art Room. Zo netjes en schoon als ik het wil hebben, is dat best een flinke klus. Gelukkig levert het dan ook wel wat op; een schone gootsteen en een netjes opgeruimde en daardoor veel meer uitnodigende kast.

Poehhh… waar moet ik nu toch weer beginnen? Jeetje wat is er de afgelopen week toch weer een hoop gebeurd. Laat ik maar gewoon proberen een beetje een chronologische volgorde aan te houden :)
 
Maandagochtend ging ik helpen bij de Grade R. Dat is een klasje hier op het terrein van Mother of Peace voor de 6-jarigen, als voorbereiding op de basisschool. Daar krijgen ze les van juf Catherine, vrijwel geheel in het Engels, over allerlei basiskennis. Ik mocht een klein lesje geven over ‘the people who help us’. Dus ik had wat plaatjes opgezocht van een dokter, brandweerman, postbode en leraar. Daar ging ik toen kort met de kids over kletsen; wie zie je hier, wat doet diegene voor ons, hoe doet ‘ie dat, enzovoorts enzovoorts. Erg leuk! En wat een leergierige kinderen ook, ze willen allemaal heel graag antwoord geven. In zo’n schattig Engels taaltje; “is gonna make you better”, “is gonna put the water on the fire”.

Wat kan er toch een hoop gebeuren in een paar dagen. In Nederland gaat altijd alles wel zo’n beetje z’n gangetje, maar hier in Zuid-Afrika zijn alle dagen steeds zo gevuld met nieuwe indrukken, gedachten en ervaringen.
 
Eerst even terug naar woensdagavond. Gewapend met schmink en vuvuzela’s gingen we op pad naar het voetbalstadion. De Nederlandse vlag is wel een stuk eenvoudiger dan die van Zuid-Afrika! Maar het is gelukt! Ook had Deon (de chauffeur van Mother of Peace) gezorgd voor vuvuzela’s. In eerste instantie leken die dingen best leuk, maar als je een paar uur tussen de herrie van tig overenthousiaste en fanatieke Zuid-Afrikanen zit, ga je ze toch wat minder waarderen… Maar het was erg leuk om een keertje meegemaakt te hebben! En vooral ook leuk dat ik straks tijdens het WK kan zeggen: “daar ben ik geweest!”
 

Je zal toch maar moeten proberen om alles wat je voor 2,5 maand in Zuid-Afrika nodig denkt te kunnen gaan hebben in één kleine lichtblauwe koffer te krijgen, en er dan ook nog voor moeten zorgen dat ‘ie niet zwaarder is dan 23 kilo. Als je Lianne bent, heet dat een uitdaging. Na een aantal keer opnieuw in- en uitpakken is het zowaar gelukt, en dus was ik zondag 28 februari 2010 helemaal klaar voor mijn grote reis!
 
Op schiphol had ik afgesproken met 5 andere meiden: Leonie & Milou (waarmee ik ook bij Mother of Peace zit) en Suzanne, Judith en Nina (die naar andere projecten gingen maar wel dezelfde vlucht hadden). Het was fijn om met z’n zessen te reizen, want na het (toch wel moeilijke en met tranen gevulde) afscheid was het prettig om met elkaar het grote avontuur tegemoet te kunnen gaan.

Eigenlijk al vanaf het begin van mijn sponsorings-/inzamelingsacties heb ik het idee gehad om een deel van het geld te gebruiken om knutselspullen in te slaan. In Zuid-Afrika zijn knutselspullen erg duur dus daarom had ik bedacht om in Nederland spullen te kopen en deze dan daarmee naartoe te nemen.

Gaandeweg werd dit idee steeds concreter. Ik heb contact gezocht met Chella, een ex-vrijwilliger van Mother of Peace die daar een 'Art-Room' verwezenlijkt heeft. Zij heeft mij uitgebreid geholpen om te bepalen welke spullen ik nou het beste kon kopen en wat vooral niet nodig was. Door met haar hier contact over te hebben werd ik steeds enthousiaster over mijn plannetje. Langzaam maar zeker ontstond er een lange lijst met knutselmateriaal wat ik in zou gaan slaan en zou versturen naar Zuid-Afrika.

Alsof het hele Afrika-verhaal nog niet spannend genoeg is, kwam een aantal maanden geleden het idee bij mij op om voor de leuk ook nog even en tripje Kaapstad te plannen...

In eerste instantie kwam ik op dit idee doordat ik door mijn werk gevraagd werd cadeautjes af te gaan geven bij een crèche in één van de townships van Kaapstad, die door mijn werk gepsonsord gaat worden in 2010. Leuk plan toch?! Niet meteen 'ja' gezegd, maar toch al heel snel héél enthousiast geworden, dus een tripje Kaapstad moesten we maar doen! Helaas vond m'n werk dat ze het konden maken om na verloop van tijd te beslissen dat mijn tripje toch niet door zou gaan... Helaas helaas.